Er wordt vaak gesproken over zorg, ondersteuning en kwetsbaarheid. Maar minder vaak over wat er tussen mensen ontstaat wanneer iemand naast je komt zitten, een gesprek opent of spontaan zegt: “Kom, ik stel je even voor.”.
Bij Oranje geloven we dat een open en toegankelijke samenleving niet begint bij structuren, maar bij verbinding. In buurten. In ontmoetingen. In kleine, menselijke momenten die maken dat niemand er alleen voor staat. Vrijwilligers spelen daarin een belangrijke rol.
En Mieke vervult zo’n belangrijke rol bij Ouderbruggen.
Van medewerker naar vrijwilliger
Drie jaar geleden ging Mieke met pensioen. Tegelijk bleef ze ook betrokken. Ze hielp Ouderbruggen mee opstarten toen ze nog bij Oranje werkte en bleef nadien als vrijwilliger geëngageerd. “Ik heb het project samen met een collega opgestart,” vertelt ze. “En ik ben er eigenlijk als vrijwilliger vervolgens ingerold.”
Ouderbruggen brengt om de twee weken ouders en kinderen samen in Brugge. Zonder inschrijving of verplichting kunnen gezinnen binnenwandelen. Het project wil ontmoeting mogelijk maken tussen ouders en kinderen, en ook tussen ouders onderling.
“De bedoeling is om verbinding te maken,” zegt Mieke. “We mikken op een mix van kwetsbare ouders en sterkere ouders.” Net die mix is belangrijk. Want wanneer ouders elkaar ontmoeten, ervaringen delen en herkenning vinden, ontstaat er iets wat geen enkele organisatie alleen kan organiseren: een netwerk van steun dat groeit vanuit de buurt zelf.
“Ik ben er als vrijwilliger ingerold.”
Aandacht voor wie er is
Mieke begint haar vrijwilligersmiddag rustig. Samen met haar collega spreekt ze een uur op voorhand af om samen alles klaar te zetten. Daarna wachten ze af wie er binnenstapt. Soms is het rustig, soms is het druk. Die verschillende dynamieken zijn eigen aan het project.
Wanneer ouders toekomen, gaat het vooral om aandacht hebben voor wie er is. “Als we zien dat een ouder hier alleen zit en moeilijk contact maakt, dan gaan we ernaartoe,” vertelt Mieke. “We starten een gesprek en faciliteren om verbinding te maken met andere ouders.”
Dat lijkt misschien een klein gebaar, maar het kan het verschil maken tussen zich verloren voelen en zich gezien voelen. Tussen toeschouwer blijven en deel worden van een groep.
Betekenisvol
Mieke werkte lange tijd bij Oranje. Soms voelt ze zich zelfs nog een collega. “Het is leuk om betrokken te blijven,” zegt ze. “Soms moet ik mezelf eraan herinneren dat ik vrijwilliger ben.”
Die betrokkenheid is geen toeval. Bij Oranje zien we vrijwilligers niet als een aanvulling aan de rand van de organisatie, maar als meewerkers. Ze denken mee, bouwen mee en geven mee vorm aan onze werking in de buurt.
Wat betekent dat voor Mieke? “Het is leuk om nog bezig te zijn en iets te betekenen. Het geeft energie.”
“Soms moet ik mezelf eraan herinneren dat ik vrijwilliger ben.”
Geen eenrichtingsverkeer
Vrijwilligerswerk is geen eenrichtingsverkeer. Wie zich inzet voor anderen, ervaart zelf ook verbinding en samenhorigheid. In ontmoetingen groeit wederkerigheid, en juist daar ontstaat een zorgzame samenleving.
Ouderbruggen laat zien hoe dat werkt. Het project ondersteunt niet alleen individuele gezinnen, maar versterkt ook de buurt. Het creëert ruimte waar ouders elkaar vinden, waar kinderen samen spelen en waar vertrouwen kan groeien.
Een samenleving wordt niet inclusiever door één organisatie. Ze wordt inclusiever wanneer mensen bereid zijn om bruggen te bouwen en elkaar mee te dragen.
Week van de Vrijwilliger
Tijdens de Week van de Vrijwilliger zetten we graag mensen zoals Mieke in de kijker. Niet omdat zij op de voorgrond willen staan, maar omdat hun engagement ongelofelijk waardevol is.
Vrijwilligerswerk vraagt geen grote woorden. Het vraagt aanwezigheid, betrokkenheid en de bereidheid om mee verantwoordelijkheid te dragen. Wie bruggen bouwt, blijft verbonden. En net daardoor maken vrijwilligers elke dag opnieuw mee het verschil.
“Het is leuk om nog iets te kunnen betekenen”
Ook zin om mee bruggen te bouwen?